Home Zwanger 20-wekenecho: here I come!

20-wekenecho: here I come!

by Judith

Eindelijk, eindelijk, eindelijk. Vanmiddag mag ik komen opdagen bij mijn allereigenste 20-weken echo. En dat met 21 weken. Hoe kunnen ze het me aandoen. Het zou kunnen dat deze verlate echo een tikkeltje mijn eigen schuld is, iets met te laat bellen voor een afspraak, maar who cares: we mogen!

Allereerst wordt er vandaag naar het allerbelangrijkste gekeken: is ons kindje gezond? Van de eerste keer weet ik nog hoe bijzonder ik het vond dat ze tijdens de 20-wekenecho zoveel kunnen zien. Van bloedstromen en hartkamers, tot gezonde lipjes en hopelijk ontbrekende klompvoetjes – al moet ik eerlijk zeggen dat ik daarvoor nooit aan de mogelijkheid van klompvoetjes had gedacht, afijn, Julie had ze gelukkig niet -.

Ben ik zenuwachtig? Nee, eigenlijk niet. Het zit niet in mijn aard om me vooraf druk te maken om dingen waar ik toch geen invloed op heb. Achteraf overigens ook niet. Mijn moeder gaf me de meest wijze levensles ooit mee: maak je nooit van tevoren zorgen. Nooit. Als je zorgen niet uitkomen is het voor niets geweest en komt het wel uit dan moet je je pas echt zorgen maken. Dat is altijd eenmaal zorgen te veel. Ze had 13 jaar lang een hersentumor, dus als zij met zo’n instelling kon leven, kan ik het ook.

Geslachtsbepaling
Waar ik stiekem wel een beetje zenuwachtig voor ben is of we een jongen of meisje krijgen. Wat blijft dat een dingetje. Uiteraard is het beiden goed, maar het is toch redelijk interessant met wat voor gezinssamenstelling je de komende 20 jaar in een huis gepropt zit. Talloze keren heb ik de afgelopen weken op het punt gestaan om een pretecho te maken, waarop mijn man wijselijk zei ‘dat is alleen maar een momentje naar voren halen’. He bah, dat is ook zo. Zelfs met mijn gierende hormonen kon ik hem geen ongelijk geven. Heel knap, al zeg ik het zelf. Nu is het moment eindelijk daar.


Kennen we de blog ‘1 meisje alsjeblieft’ nog? (Ik zal hem vanavond weer online zetten)
Wat erg eigenlijk dat ik dat zo durfde op te schrijven. Stel je voor dat ik een jongetje kreeg. Gelukkig was Julie echt een meisje en kreeg ik geen jongetje met een ongewenstheidscomplex. Stiekem had ik tot een week geleden weer een lichte voorkeur voor een meisje (praktisch en bekend), maar doordat mijn gevoel zegt dat er een jongetje in mij huist ben ik vanuit dat gevoel aan het fantaseren geslagen. Inmiddels praat ik met iedereen over hoe leuk jongetjes zijn en heb ik mezelf overtuigd: kom maar door met zo’n testosteronbommetje.

20-wekenecho, we komen eraan!

 

Dit vind je denk ik ook leuk

Leave a Comment

broodjes hagelslag