Home Leven Bijna een jaar getrouwd…

Bijna een jaar getrouwd…

by Judith

Ik noem mijn man nu bijna precies een jaar mijn man. Hoewel, ik kan beter zeggen dat ik hem nu een jaar mijn man mág noemen. Eigenlijk krijg ik het pas sinds een paar maanden mijn strot uit en stel ik hem nog net zo vaak voor als mijn vriend, om me niet zo’n burgertrutje te voelen. Terwijl ik dat natuurlijk gewoon ben, laten we wel wezen.

Goed. Een jaar getrouwd. Wellicht moet ik iets sentimentelers schrijven dan ik nu aan het doen ben, echtgenoot zou dat best leuk vinden. Ik bedoel, onze eerste trouwjaar is achter de rug, dat is toch best een dingetje. Als ik niet in zo’n irritante bui was zou ik dat ook echt zo voelen, maar op het moment heb ik een lichte kater en ben ik een tikje opstandig. Oftewel: sentimenteler dan dit krijg je me nu even niet. Komt ook doordat Renze en ik nu zo’n vier jaar officieel samen zijn en hij me ook zo’n vier jaar geleden al een soort van mededeelde dat hij mij als de moeder van zijn kinderen zag. Twee jaar geleden werd ik dat ook en vanaf toen wisten wij beiden: jij blijft aan mijn zijde. Wat er ook gebeurt. Dat trouwen veranderde daar natuurlijk weinig aan.
Waarom doe je het dan hè? Vroeger riep ik om het hardst dat trouwen nadat je samen een kind hebt gekregen een tikkie mosterd na de maaltijd is. Als je samen voor een kind gaat mag je toch hopen dat je het meent. Sterker nog: je mag hopen dat je het nog veel meer meent, gezien een kind je meer verbindt dan een boterbriefje ooit zou kunnen. Toch vond ik het belangrijk. Niet alleen omdat ik de liefde wilde vieren, maar ook omdat ik geloofde en nog steeds geloof dat je gelofte uitspreken ten overstaan van al je vrienden en familie iets met je doet. Wij hebben niet alleen elkaar, maar ook hun ons woord gegeven.
Mijn man sprak een jaar geleden de mooiste trouwgelofte ooit uit. Ik, als schrijver, kon er met geen pen tegenop. Wat hij mij beloofde en hoe hij dat deed liet mij zijn liefde in de meest pure vorm zien. Een vorm die heus niet iedere dag zichtbaar is, gewoon omdat het leven geen film is, maar wel door onze relatie zit verweven. Hij beloofde me dat wanneer ik net zo ziek zou worden als onze moeders ooit waren, hij me net zo zou verzorgen als onze vaders ooit deden. En zelfs met een kater word ik daar nog steeds een beetje emotioneel van.
Ha. Toch gelukt. 

Morgen lees je waarom ik mijn man zo fantastisch vind en voor alle nieuwsgierigen een uitgebreide fotoreportage van de dag! 

Dit vind je denk ik ook leuk

1 comment

Eye-opener: zo bracht de opvoeding ons dichter bij elkaar | Broodje hagelslag augustus 11, 2017 - 11:47 am

[…] Persoonlijk […]

Reply

Leave a Comment

broodjes hagelslag