Home Mama Lieve Julie (#2)

Lieve Julie (#2)

by Judith

Mijn allerliefste meisje,

Je bent inmiddels zo’n twee jaar en drie maanden en ik verbaas me dagelijks hoe snel je een persoontje bent geworden. Je kunt het je wellicht niet voorstellen, maar voor een moeder is het zo belachelijk mooi om haar baby in een dreumes en vervolgens in een peuter te zien veranderen. Tegelijkertijd word ik er van tijd tot tijd best een beetje melancholisch van. Van de week kwam ik een gedichtje op Facebook tegen over het opgroeien van je kinderen en hoe je uiteindelijk moet loslaten en dat ontroerde me zo dat ik hardop heb zitten janken. Echt waar ja. Kan ook te maken hebben met het ernstige slaaptekort dat je vader en ik oplopen dankzij je geliefde broertje Moos, maar dat terzijde. De strekking van dat gedichtje was zo treffend. Hoeveel vrijheid jullie ook (tijdelijk) van ons afnemen en hoe pittig het moederschap soms ook is, ik zou deze tijd voor geen goud willen missen en weet zeker dat ik het kleine meisje dat je vandaag de dag bent later best wel eens zal missen. Niet omdat de grote versie dan niet leuk is, maar omdat ik dit meisje ooit zo goed kende en zo dicht bij me mocht hebben.


Je streken, je humor, je enthousiasme… Je neiging om over alles en iedereen de leiding te nemen, maar hoe je in mijn armen dan toch ineens weer zo klein en kwetsbaar bent. Hoe je pis zegt in plaats van vis en hoe je het liefst de hele dag in je blootje door het huis banjert. Hoe gek je bent op regenlaarzen en hoe trots je kijkt als je zelf je jas hebt aangetrokken, omgekeerd of niet. Hoe je moedert over Moos, hem kusjes geeft en hem op exact dezelfde wijze probeert te kalmeren als ik dat doe. Hoe je voor andere kindjes zorgt en hoe je als een hangjongere steevast de capuchon van je jas over je hoofd trekt en pissig wordt als iemand hem naar beneden trekt. Hoe sterk je karakter is en hoe moeilijk je het ons soms maakt, maar toch ook hoe verbazingwekkend goed je naar me luistert en bij me uit komt huilen als je boos bent om iets wat ik je heb aangedaan. Bij mij ja, of all people…


Laatst vroeg een vriendin wanneer ik een keer een blog schrijf over hoe irritant het is als papa altijd de leukste is. Toen bedacht ik me dat ik dat gevoel eigenlijk niet echt ken. Je bent namelijk een verschrikkelijk moederskindje, iets waar ik heel stiekempjes bijzonder van geniet. Al overdrijf je het de laatste tijd wel een beetje, papa plagen vind je namelijk fantastisch. Zo gaf je gisteravond mij een weltrustenkus in plaats van hem, en grappig dat je dat dan vindt. Net als je snot aan zijn wang afvegen, iets wat papa nooit zo super vindt. Wij geven overigens niet vaak aan je voorkeur voor mij toe. Papa brengt je net zo vaak naar bed als ik, of je dat nu wilt of niet. Uiteraard hebben jullie het meestal hartstikke leuk samen. Als je het je vader tenminste niet te moeilijk maakt, want dan heeft hij toch net iets minder geduld met je dan ik… Wellicht hebben we daar direct de reden voor je voorkeur te pakken.

Je spraak gaat nu snel vooruit. Steeds vaker hoor ik je vier en soms zelfs vijf woorden in een zin plaatsen, al heb je van een correcte uitspraak weinig kaas gegeten. Knuffie heet na een jaar nog steeds ‘Iessie’, iets wat er eigenlijk in de verste verte niet op lijkt. En yoghurt is ‘latter’. Je begrijpt dat je vader en ik er even over gedaan hebben om dat te ontcijferen, terwijl jij rood aanliep van irritatie, omdat je het als toetje wilde. Toch begrijp ik je meestal wel en je kunt je niet voorstellen hoe bijzonder het is om door jouw woorden ineens een beetje mee te kunnen spieken in dat leuke hoofdje van je. Je vader en ik blijven ons erover verbazen hoeveel je weet en onthoudt. Steeds komen we tot hetzelfde besluit: we onderschatten je te vaak, gewoon omdat jij onze eerste bent en we tot voor kort eigenlijk niets van tweejarigen wisten.

Allerliefste Juul, ik ben stapelgek op je. Je bent nog zo’n twee uurtjes op de opvang, maar het idee dat jij straks weer thuiskomt en me hopelijk in mijn armen vliegt vind ik heerlijk. Je bent fantastisch geliefd, vergeet dat maar nooit.

Liefs,
mama

Mijn eerste brief aan Julie lees je hier! 

Dit vind je denk ik ook leuk

Leave a Comment

broodjes hagelslag