Home Leven Andermans verdriet

Andermans verdriet

by Judith

Vandaag las ik over een woningbrand in Emmen waarbij twee jonge kinderen omkwamen. Het bericht kroop onder mijn huid en wroette zich daar vast. En steeds als ik vandaag iets aan het doen was en het even vergat en vervolgens probeerde te herinneren waarom ik zo’n naar gevoel had van binnen, wist ik het weer. De brand. En dan dacht ik weer aan hun ouders en alle levens die vandaag abrupt ten einde kwamen.

Berichten zoals deze zijn berichten waarvoor ik eigenlijk mijn ogen wil sluiten en ik schaam me om dat te zeggen. Ik wil liever niet weten dat dit soort dingen gebeuren, omdat het zo intens verdrietig is en het me niet lukt om na berichten als deze direct weer naar de orde van de dag te gaan. Tegelijkertijd mengt de gedachte zich dat ik niet het minste recht heb om dit gevoel te willen weigeren. Het is maar een minuscule fractie van het verdriet van de betrokkenen en ik hoef het maar kort te dragen… Misschien een paar uur, misschien een dag. Misschien zelfs een week. Maar het staat vast dat ik het binnenkort weer van me weet af te schudden, terwijl het leven van deze lieve wezentjes en hun ouders is gestopt.

Voordat ik kinderen kreeg had ik met een vriendin een gesprek over het kijken naar programma’s als ‘Over mijn lijk’. Ik zei dat iedere aflevering me zo onbedaarlijk aan het huilen kon maken. Zij zei dat ze het om exact deze reden niet keek. Ik vond dat toen niet eerlijk. Hoe kunnen we weigeren naar iets te kijken, omdat het ons te veel pijn doet, terwijl het niet eens onze pijn is, maar de hunne. Zijn we het niet verplicht? Mogen we onze ogen wel sluiten? Hoe kunnen wij roepen dat het ons te veel wordt? Terwijl zij degenen zijn die het moeten dragen.

Inmiddels weet ik niet meer wat ik vind. Je kunt niet al het verdriet van de wereld dragen en met de komst van mijn kinderen is alles kwetsbaarder dan ooit. Toen ik moeder werd veranderde alles. Nooit was ik bang voor de dood. Nooit was ik echt bang om ziek te worden. Nu ben ik banger dan ooit en elke angst die ik heb heeft nog maar zo weinig met mij te maken en zo veel met hun. Op dagen als deze is elk deeltje in mijn lijf doordrenkt van de angst om hen te verliezen. En ik wil me niet elke week zo voelen, omdat dat gevoel me ervan zal weerhouden om echt te leven. We kunnen onze kinderen proberen zo goed mogelijk te beschermen, maar niet tegen alles. En niet ten koste van alles. Er moeten grenzen aan zitten, ook al is dat een van onze moeilijkste taken. 

Morgenochtend druk ik Julie en Moos extra dicht tegen me aan. En zend ik een beetje liefde richting Emmen. Ik weet niet of het helpt, maar het is het minste wat ik kan doen. En misschien ligt daar toch een stukje van het antwoord. 

Dit vind je denk ik ook leuk

Leave a Comment

broodjes hagelslag