Home Beauty & gezondheid Mijn gewicht loskoppelen van mijn geluk

Mijn gewicht loskoppelen van mijn geluk

by Judith
Hoe kom ik in vredesnaam aan quotes als ‘Nothing taste as good as skinny feels’? En waarom voel ik me een olifant als ik een zak chips naar binnen heb gewerkt? Dat kan toch nooit de bedoeling zijn? 
img-20150505-wa0010

27 weken zwanger

27 kilo was ik aangekomen. Ja mensen, ga er maar even voor zitten, 27 kilo. Althans, dat vermoed ik. Niemand kreeg mij tijdens mijn laatste weken zwangerschap nog op de weegschaal. Te zwaar is gewoon te zwaar, daar hoeven we geen cijfertjes aan te hangen. Vanuit bepaalde hoeken zag mijn gezicht er in de spiegel nog best leuk uit. Foto’s schetsten helaas een heel ander beeld. Sommige mensen houden een slank gezicht als ze dik worden, ik ben er daar helaas niet een van. Iedere kilo gaat rond mijn kin en wangen zitten. Familiekwaaltje. Je kunt je dus wel voorstellen hoe ik er na 40 weken taartjes eten uitzag.

En tóch was ik wel happy. Ik was wie ik was. Ineens lukte het me om na al die jaren mijn gewicht los te koppelen van mijn geluk. Ja, ik wist dat het er niet fantastisch uitzag, en ja, ik wist dat mensen erover praatten. Wat dan nog, dacht ik. Ik ben gezond, ik verwacht een kindje en de rest is irrelevant. Het maakte me zelfs kwaad als mensen er de nadruk op legden en het daarmee belangrijker maakten dan het voor mij was.

Te kritisch
Vreemd genoeg vind ik dat nu veel moeilijker. De kilo’s waren er redelijk snel af en ook mijn huid had het gelukkig in zich om weer strak te trekken. En juist nu ben ik weer veel kritischer op mezelf. Ergens weet ik dat ik heel dankbaar moet zijn voor dit lichaam en toch ben ik dat niet altijd. Als ik twee dagen excessief heb genoten voel ik me altijd een enorme koe. In plaats van te genieten, eindig ik steevast met negatieve gevoelens en loop ik voor mijn gevoel rond met een kop als Bessie Turf. Iets wat echt niet kan na één avondje losgaan. En tóch voelt het zo.

Soms haal ik het in mijn hoofd om met Kate Moss haar verschrikkelijke uitspraak ‘Nothing taste as good, as skinny feels’ te komen. Want ja, zo voelt het soms, maar hoe kom ik in vredesnaam aan dat soort bizarre ideeën? Blijkbaar moet het me helpen om nog drie kilo af te vallen. Ik heb namelijk het idee dat mijn gezicht dan net wat leuker is en bovendien heb ik -3 kilo geen slechte hoeken meer op foto’s. Dit weet ik omdat ik zes (ZES!) jaar geleden dit gewicht een zomer wist te behouden en ik nog steeds met weemoed aan die tijd terugdenk.

Een andere fullsizerenderfocus
Toch zit het probleem volgens mij niet in die drie kilo. Het probleem zit hem in het feit dat ik niet happy kan zijn met mezelf, wanneer ik niet aan mijn zelfbedachte idee van perfectie voldoe. Dat betekent niet dat ik wel of geen drie kilo moet afvallen, maar met andere ogen naar mezelf moet leren kijken. Me drukker moet maken om wie ik van binnen ben, hoe ik met mensen omga en wat ik voor anderen kan doen.
Volgens mij is het de bedoeling dat ik enorm veel lol maak, met vriendinnen aan de high tea zit en niet aan calorieën denk wanneer we ook nog een fles wijn wegtikken. Volgens mij moet ik rennen, springen en dansen. Lachen tot ik erbij neerval. En leven. Vooral dat.
Ik moet tot de kern komen. Want die kern, die is belangrijk. Als ik op mijn 80e terugkijk op mijn leven, vermoed ik dat ik aan al het bovenstaande denk, maar nooit aan die skinny die eindelijk lekker zat.

Dit vind je denk ik ook leuk

Leave a Comment

broodjes hagelslag